|
เขียนโดย ราชัญ อุดมคำ
|
|
วันอังคารที่ 09 กันยายน 2008 เวลา 23:38 น. |
|
ภาษาท้องถิ่นของชาวบ้านเมืองบัว |
|
|
|
|
ภาษาถิ่น คือเครื่องมือสื่อสารของบุคคลกลุ่มต่าง ๆให้เข้าใจตรงกัน ในแต่ละท้องถิ่น ชาวบ้านเมืองบัวมีภาษาถิ่นเป็นภาษาอีสานใช้เป็นของตนเอง แต่ถ้าไปติดต่อราชการก็ใช้ภาษากลางในการสื่อสาร |
|
|
|
|
|
|
|
|
ตัวอย่างภาษาอีสาน (บ้านเมืองบัว) |
|
|
|
|
|
คำพูด
|
ความหมาย
|
คำพูด
|
ความหมาย
|
|
ดัง
|
จมูก
|
แข่ว
|
ฟัน
|
|
ผีสบ
|
ริมฝีปาก
|
แต้ห
|
หู
|
|
กะด้น
|
ท้ายทอย
|
กะง่อน
|
ท้ายทอย
|
|
ไหปลาแดก
|
ไหปลาร้า
|
ส่วง
|
สีข้าง
|
|
สายดือ
|
สะดือ
|
ช่วงคต
|
ดี(ถุงน้ำดี )
|
|
พุง
|
กระเพาะอาหาร
|
ขี้โพน
|
ลงพุง
|
|
ขี้โผ่
|
ลงพุง
|
กะโมม
|
หัวเหน่า
|
|
บี๋แข้ง
|
น่อง
|
โสนน่อง
|
ส้นเท้า
|
|
เสื้อกะแหล่ง
|
เสื้อคอกระเช้า
|
ส่ง
|
กางเกง
|
|
ซิ่น
|
ผ้าถุง
|
จอง
|
ทัพพี
|
|
บ่วง
|
ช้อน
|
แอ่ง
|
หม้อดินใส่น้ำ
|
|
แง้บ
|
ตุ้มดักกบ
|
กุบเกิ้ง
|
งอบ
|
|
เขิง
|
ตะแกรงตาถี่ที่สานด้วยไม้ไผ่
|
ดาง
|
ตาข่ายดักปลา
|
|
หมากจก
|
จอบ
|
เหมิด
|
หมด
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
แก้ไขล่าสุด ใน วันจันทร์ที่ 02 สิงหาคม 2010 เวลา 10:39 น. |
ภาษาท้องถิ่น
