มูลเหตุที่ชาวเมืองบัวเรียกหนองน้ำเนินดินสูงซึ่งเป็นที่พักค้างคืนของพ่อค้าว่า หนองคำสาว มีเรื่องเล่ามาว่า เมื่อพ่อค้าวานิชเดินทางชอบนอนอยู่กลางทุ่งที่มีภูมิสาสตร์ที่เหมาะสม เช่นมีแหล่งน้ำอยู่ไกล กลางทุ่ง และเป็นเนินสูง(โพนหรือโนน) เพราะป้องกันโจรผู้ร้ายมาปล้นสะดม อยู่เนินสูงกลางทุ่งจะมองเห็นศัตรูได้ง่าย ใกล้ท่าน้ำเพราะต้องอาศัยแหล่งน้ำเป็นน้ำกินน้ำใช้ ที่สำคัญอยู่ไม่ห่างจากชุมชนมากนัก พ่อค้าแม่ขายที่มานั้นมีทั้งคนหนุ่มคนสาว โดยเฉพาะคนสาวจะมีหนุ่มชาวบ้านมาเล่นสาวไทแขกเสมอ เมื่อดึกสาวไม่กล้ากลับบ้านก็จะนอนค้างแรมอยู่ทุ่งเลย ตกดึกหนุ่ม ๆจะแอบไปลักลอบไปหาสาว ๆ เอามือไปลูบไปคำเรือนร่างฝ่ายสาว ถ้าเขาตื่นขึ้นมาเห็นก็จะโวยวายจับตัวได้ก็ปรับไหมกันตามธรรมเนียมอีสาน หรือไม่ถ้าชอบพอกันก็สู่ขอและแต่งงานกัน จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นชาวเมืองบัวจึงเรียกหนองน้ำนั้นว่า “ หนองคำสาว” เรียกท่าน้ำนั้นว่า “ ท่าขายของ ” มาจนเท่าทุกวันนี้แม้ว่าสถานที่เหล่านั้นจะเปลี่ยนแปลงไปแล้วก็ตาม